NIEUWS WEEK 26

Nu te zien op youtube: De WCM song "cheetah cry" met videoclip, beelden gemaakt tijdens onze Big Cat Diary reis door Kenia.

Tijger doodgeslagen, had drie dorpelingen opgegeten

Een tijger heeft vrijdag in een afgelegen dorp in Bangladesh drie mensen gedood. De dorpelingen konden het roofdier vandaag vangen en sloegen het dood.  Het incident had plaats in een dorp dat grenst aan de mangrovebossen van Sundarbans, ongeveer 400 kilometer ten zuidwesten van de hoofdstad Dhaka.Natuurbeschermers zeggen dat de tijgers in Bangladesh steeds vaker in de buurt van dorpen opduiken wegens voedselschaarste. Door ontbossing wordt het leefgebied van de katachtigen steeds kleiner. (anp/mvl)

Bron: Hln.be

ETTEN-LEUR OMGEDOOPT TOT CHEETASTAD 

Net als voorgaande jaren wil de Etten-Leurse stichting SPOTS stilstaan bij werelddierendag. Dit jaar gaat Stichting SPOTS nog een stapje verder en roept ze de burgers op hun woonplaats om te dopen tot cheetastad. Op verschillende locaties zullen er gedurende de hele dag diverse activiteiten georganiseerd worden, waarbij het thema 'beweging' centraal staat. De opbrengst van deze dag gaat naar het educatieproject van het Conservation Fund Botswana. Met dit initiatief vraagt Stichting SPOTS opnieuw aandacht voor de met uitsterven bedreigde cheeta. 

Etten-Leur cheetastad in beweging

'De cheeta is het snelste landdier ter wereld en rent op dit moment haar laatste race die van overleving. Met die gedachte in het achterhoofd was het niet moeilijk om wederom een spectaculaire werelddierendagactie te bedenken. Met name omdat 4 oktober ditmaal op een zaterdag valt, kunnen we zoveel mogelijk inwoners van Etten-Leur bij deze dag betrekken.', aldus Simone Eckhardt voorzitter van Stichting SPOTS. Op werelddierendag worden bezoekers door middel van vele activiteiten in beweging gezet voor de cheeta, zoals onder andere een workshop djembé, spinning, een lampionnenoptocht, snelheid beleven in een racesimulator. De markt, het winkelcentrum en Trivium Sport zijn vooralsnog de belangrijkste locaties. Op dit moment is de organisatie nog in volle gang om het programma van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in een definitieve vorm te gieten. Op de site, die speciaal ontwikkeld is voor 4 oktober 2008, staan de eerste activiteiten al vermeld, www.etten-leurcheetahstadinbeweging.nl

Muziek op de Etten-Leurse markt

Inmiddels hebben verschillende bands zoals Miss Behaviour, De Kinkels, 1984, Southern Way en 4y-d al toegezegd de avond op te luisteren. Marktzicht, K'Annet, de Burgemeester, de Butler, de Klomp en het Witte Paard zorgen voor de diverse podia. 'Het hoogtepunt van deze dag moet de avond worden. We zijn drukdoende een bekende artiest uit de regio bereid te vinden om ook een steentje bij te dragen. Daarnaast zijn we nog steeds op zoek naar bands en cafe's die op deze avond een bijdrage willen leveren', aldus Jennifer Koenen, vrijwilliger Stichting SPOTS.

Hoe staat de cheeta er anno 2007 voor?

Volgens de laatste berichten is er een wereldwijde populatie van 9.000 - 12.000 cheeta's, en een kleine populatie (minder dan 100) in Iran en wellicht in aangrenzende gebieden in Pakistan, Turkmenistan en Afghanistan. Deze cijfers hebben ertoe geleid dat de cheeta inmiddels een beschermd diersoort is (Appendix 1 of CITES (Convention of International Trade in Endangered Species) en eveneens voorkomt op de IUCN Red List waar ze wordt aangemerkt als vulnerable (kwetsbaar).

Over Stichting SPOTS

Op 16 maart 2004 is Stichting SPOTS in Etten-Leur opgericht en heeft zich ten doel gesteld zich in te zetten voor bedreigde grote wilde katachtigen. De hoogste prioriteit ligt nu bij de cheeta, aangezien deze katachtige zonder hulp binnen afzienbare tijd niet meer gered kan worden. Voorlichting geven behoort tot één van de doelstellingen van SPOTS. Daarnaast wordt door middel van donateurs, adoptieouders en éénmalige giften geld ingezameld voor de cheeta. Diverse cheetaprojecten in Afrika, Iran en Botswana worden hiermee ondersteund. Voor meer informatie over de activiteiten van SPOTS check www.stichtingspots.nl of www.savethecheetah.nu

Bron: Dierennieuws. 

AANGEVALLEN DOOR EEN CHEETA

Alexander Cardno

Saturday May 31, 2008

The Guardian

At the end of my second year at university, I travelled to southern Africa to volunteer at a wildlife sanctuary where I could spend my long summer holiday working alongside lions, leopards, cheetahs and baboons. The cheetahs there had been reared by humans from birth, and were considered tame. The day after my arrival, I went into their enclosure with a bottle attached to a piece of string and sprinted up and down. The cheetahs chased me, barely breaking into a jog. Playing with them was fun and exhilarating - at no point did I feel in any danger. The next morning we rose early and were split into working parties. I was in a group with four girls. After we had fed the farm dogs and meerkats, we set off for our final job of the day: cleaning out the cheetahs. As we moved towards their enclosure, the cats kept pace with us on the other side of the fence. One of the girls remarked that they seemed to be looking for something. Usually they had to be called to get their attention, but this time they had obviously sensed our arrival.

I distracted the cats by walking farther along the outside of the fence while the girls opened the gate. As soon as they were inside, two of the cheetahs lost interest in me and turned back. However, the third, a female, continued to track me, watching my every move. As I walked back to the gate and opened it, the faintest thought entered my head that something was not right and that maybe I should not go in. As I later learned, a human's first instinct with animals is always the right one. I walked about four metres into the enclosure and began chatting to one of the girls. As we talked, I noticed the female cheetah was now standing about two metres in front of me. I thought little of it, and after a while she put her head down and began walking slowly to my left.

Before I had even noticed that she was out of sight, a surge of pain tore through my lower back. I felt claws digging in just above my waist - like a couple of fat fish-hooks gripping my flesh - and then her teeth as she bit into my back. Panic was replaced almost instantly by terror and an enormous surge of adrenaline, which allowed me to begin dragging myself towards the gate. With every step, the heavy cheetah clung on harder. By now the girls had already fled, locking the gate behind them; I still remember the looks of horror on their faces as they radioed for backup. In a split second I reasoned that they could not help me, and that by the time anyone else arrived it would be too late.

I threw myself on to the 12ft gate. As I climbed, the cheetah began to slip from my back, scratching and ripping at the seat of my jeans and clawing her way through them. She slipped again and buried her teeth in my left leg. Thanks to the adrenaline I did not feel the other wounds as much, but this one was like a scalpel cutting through my flesh. In the end, I'm not sure whether I kicked her or whether she slipped, but as soon as she let go of my leg I hurled myself over. As I picked myself up, I started shaking. Nobody had answered the radio, so the girls had to walk me back to the lodge. Once there, I was rushed to hospital. Though I had sustained deep flesh wounds to my lower back and buttocks, the cuts to my leg were the deepest and by far the most painful. The cat had bitten through calf muscle and sinew, right down to the bone. After being disinfected, injected with antibiotics and dressed with thick bandages, I was instructed to keep the wounded leg horizontal for at least three days. Determined not to let the attack ruin my trip, I insisted on visiting the cheetah enclosure the next morning. After four days, I returned to feed the cat that had attacked me. I had gone to Africa to gain perspective on some personal concerns. The cheetah experience alone taught me some lessons. I became aware of my own mortality for the first time, and realised that only a few things in life are worth worrying about. I still have the scars, and any time I have a bad day or start to feel low, I can look at them and think: "Hey, it's nice to be here."

If anything, I like animals more now and find them more interesting. Big cats are predators and you must have respect for them. You can't just wander into their territory - especially at feeding time.

Bron: http://lifeandhealth.guardian.co.uk/wel ... 05,00.html

 

LIEF EN LEED IN DE OLMENSE ZOO (B.)

Een verdrietig moment voor de zoo die op 18 juni jl. heeft moeten besluiten het witte leeuwtje Jada te laten inslapen. Jada was de jongste van de in maart geboren witte leeuwtjes van ouders Ashanti en Apollo. Al gauw was zichtbaar dat ze een groeiachterstand had t.o.v. haar zusje Jasmine en broertje James. Door een afwijking aan de kaak kon Jada ook nog steeds niet zelfstandig eten. Haar lichamelijke toestand begon haar steeds meer op te breken en de laatste dagen ging ze zichtbaar achteruit. De speelse aanvallen van haar broer en zus, waartegen ze zich altijd fel kon verzetten, kon ze ook steeds minder waarderen en ze begon zich steeds meer terug te trekken. De zoo heeft er alles aan gedaan (onderzoeken, medicijnen, etc.) om te proberen de kleine haar gezondheid te verbeteren, maar het mocht helaas niet baten. 

Een lijdensweg gun je een dier wat je lief hebt ook niet. Duidelijk is dat Jada nooit het volwaardige leven van een gezonde leeuwin had kunnen lijden, dus het mooiste wat je dan kunt doen, is het dier een lijdensweg besparen en het in vrede laten rusten.

Wij zullen haar, als vaste bezoekers, ook zeer zeker missen maar we gaan ook mee in het moeilijke besluit van de zoo. Aan het verblijf hangt nu een gedenk"plaatje" (zie foto).

Voor de rest is het een vrolijke boel op dit moment in de zoo met alle welpen die geboren zijn. Alleen de op 8 april jl. geboren caracalkitens, Jarret en Jari, zijn nog niet te zien voor het publiek, wat zeker niet lang meer zal duren, maar het is puur genieten van de speelse capriolen van witte tijgermoeder Ashley met welpjes, leeuwin Jane met haar drie welpjes, de witte leeuwenwelpjes en nu ook te zien voor het publiek, hetzij binnen en in een donkere ruimte, gevlekte luipaardmoeder Zazouf met haar pikzwarte, stoere zoontje Jerry, die op 18 mei jl. geboren is.

In eerste instantie zou het panterwelpje niet te zien zijn en gauw de zoo verlaten, maar op het moment is het nog niet zeker of Jerry weggaat of misschien toch in de zoo blijft. Op bijgaande foto's zien jullie het mooie mannetje.