WERKEN VOOR DE WILDE KATTEN

Interview met Simone Eckhardt, voorzitster van de Stichting Spots

Tekst en foto’s: B. de Jonge/www.wildcatsmagazine.nl

Dat het met veel wilde katten niet goed gaat zal geen geheim meer zijn. Vele staan op de rode lijst van bedreigde tot bijna uitgestorven dieren. Veel organisaties en stichtingen proberen hun steentje bij te dragen en de mensen te informeren over het behoud van deze prachtige dieren. Dat dit, vooral voor kleinere stichtingen, vaak een frustrerende bezigheid is weet ik uit ervaring.

Het leek me een goed plan om d.m.v. wat vragen aan Simone Eckhardt, de voorzitster van Stichting Spots t.b.v. de grote katten, met focus op de cheeta, meer duidelijkheid te creëren over het werk van dit soort stichtingen en de problemen waar je op stuit als je probeert bij te dragen aan het behoud van een diersoort.

1.    Hoe ben je op het idee gekomen om deze stichting op te richten?

Cliché maar toch, ik ben altijd al dierenfan geweest en met name gefascineerd door katten. Ik ben wat jaren als reisleidster werkzaam geweest. In Afrika zag ik de cheeta en was gelijk onder de indruk van haar schoonheid. Daarnaast had ze in mijn ogen, een wat trieste uitstraling. Waarschijnlijk veroorzaakt door haar traansporen. Vervolgens hoorde ik dat het niet goed ging met de cheeta. Maar het was pas jaren later dat het idee echt bij me opkwam om iets te willen doen voor de cheeta. In 2004 ben ik de stichting gestart. Mede omdat er in Nederland geen stichting is die zich specifiek voor dit dier inzet.

2.    Wat moeten mensen zich voorstellen bij een stichting als SPOTS?

SPOTS bestaat allereerst geheel uit vrijwilligers. Dat is soms wat frustrerend omdat je niet alle tijd kunt besteden in de stichting zoals je soms zou willen. Het is een club vol gepassioneerde mensen die ook nog eens erg creatief zijn. We werken gewoon hard om de cheeta op de kaart te zetten en het liefst doen we dat d.m.v ludieke acties zoals de laatste wereldrecordpoging op werelddierendag.

3.    Hoezo ligt de nadruk nu nog vooral op de cheeta?

Veel mensen kennen de grote katachtigen wel. De tijger en de leeuw zijn de bekendste. Maar de cheeta (jachtluipaard) wordt vaak nog verward met het luipaard. Onbekend maakt onbemind lijkt het soms. Vaak is het enige wat mensen van de cheeta kennen haar snelheid. En dan lijkt het alsof de link wordt gelegd dat ze dan ook wel goed voor zichzelf kan zorgen (ze kan toch hard rennen). Maar door zich zo te specialiseren op snelheid heeft de cheeta veel lichaamskracht moeten inleveren wat geeft dat ze het vaak af legt tegen sterkere roofdieren zoals leeuw en hyena. Die pakken de prooi van de cheeta af waardoor zij steeds vaker uitwijkt naar gebied buiten Nationale Parken. En hier komt ze in aanraking met de mens die in haar vaak alleen een schadelijk roofdier ziet. Veel cheeta's worden dan ook preventief doodgeschoten.

Het is dus weinig bekend dat het zo slecht gaat met de cheeta. Nog maar zo'n 12.000 cheeta’s wereldwijd! Dat is minder dan een kwart van een stadion tijdens een popconcert. En toch is er eigenlijk geen organisatie die zich voor dit dier inzet. Ik weet niet wat het is maar de cheeta staat gewoonweg niet bekend als bedreigde diersoort. Vandaar dat SPOTS (dat zich officieel richt op alle katachtigen) zich op dit moment vooral richt op de cheeta. En daar hebben we een flinke kluif aan!

4.    Wat zijn jullie voornaamste werkzaamheden?

We doen veel aan voorlichting. Zo hebben we een lespakket voor basisscholen ontwikkeld, bezoeken vrijwilligers regelmatig scholen, evenementen en dierenparken om voorlichting te geven.

Maar de cheeta is uiteraard het meeste gebaat bij fondsenwerving. Wij ondersteunen daartoe cheetaprojecten waaronder Cheetah Conservation Fund (CCF) Namibië en Cheetah Conservation Botswana (CCB). Dit doen wij middels donateurs, middels ons adoptiepakket (mensen kunnen co adoptie ouder worden van cheeta’s die moeten worden opgevangen in Namibie) en middels ludieke acties te organiseren. Zo hebben wij op 4 oktober (werelddierendag) een wereldrecordpoging “longest painting by numbers” georganiseerd. Bedrijven konden stukken tekening van deze recordpoging kopen en met dit geld willen wij GPS halskettingen voor het CCB kopen. Zij kunnen daarmee cheeta’s in het wild volgen (en beschermen).

5.    Zie je echt resultaat van je werkzaamheden?

Ja en nee. Het lastige is dat het werk nooit ophoud en je grenzen gaat verleggen hierdoor. Elke keer als je weer een verschrikkelijk verhaal binnenkrijgt, besef je weer dat er nog zoveel gedaan moet worden. En je dan ook nooit echt tevreden bent. We zijn een kleine stichting en dat maakt het soms lastig om mensen te bereiken. Anderzijds zijn er zeker concrete resultaten. Onze naam wordt steeds bekender, we hebben goede contacten met dierenparken, hebben razend enthousiaste vrijwilligers (al over de 30), adoptie ouders en donateurs. Zo heeft het NNBF (NVD Natuurbeschermingsfonds en NVD staat voor Nederlandse Vereniging van Dierentuinen) recent door onze steunaanvraag EUR 5000 overgemaakt naar het CCF en stichting Vrienden Beekse Bergen EUR 1000. In Dierenpark Amersfoort hangt een speciaal cheeta educatiebord etc.

6.    Is het makkelijk om mensen van de ernst te overtuigen (dat het slecht gaat met cheeta)?

Ja en nee. Zoals gezegd is het bij veel mensen onbekend dat het zo slecht gaat met de cheeta. Dus daar is nog heel veel werk te verrichten. En vervolgens hoor je vaak dat het met veel diersoorten slecht gaat. En dat is natuurlijk ook zo. Als algemeen dierenfan steun ik alle organisaties die iets doen voor dieren. Maar wat me soms frustreert is dat er heel veel aandacht is voor bijv. olifanten, orang oetans e.d. maar dat je nooit iemand hoort over de cheeta. En daar zijn er echt toch veel minder van!

7.    Krijg je veel medewerking? En het werven van donateurs verloopt dat voorspoedig?

Het is heel erg moeilijk om ergens een voet tussen de deur te krijgen. Veel mensen steunen al heel veel goede doelen en dan begrijp ik ook wel dat ze niet nog een doel kunnen steunen. Je moet ergens grenzen stellen. Als cheeta gek is dat natuurlijk moeilijk te verkroppen; het liefst zou ik willen dat iedereen voor de cheeta valt.

Ook bij bedrijven is het heel moeilijk om iets gedaan te krijgen. Zij hebben vaak commerciële belangen en richten zich liever op de grote organisaties. Anderzijds krijg je soms hulp uit onverwachte hoek. Zo hebben wij enkele maanden geleden zelf een tv teaser ontwikkeld en is deze kosteloos uitgezonden door RTL en draait hij nog steeds mee bij Animal Planet.

8. Heb je wel eens een moment gehad dat je dacht “ik stop ermee?

Ja, dat heb ik regelmatig. Er wordt door alle mensen binnen SPOTS heel veel energie gestoken in bijvoorbeeld ludieke acties. En als je dan merkt dat het niet lukt om op grootse wijze de nationale media te halen, word je toch moedeloos. Want het is natuurlijk belangrijk om nationale aandacht te vestigen op de cheeta wil je het echt onder de bekendheid krijgen. En dat maakt wel eens verdrietig; we trekken er zo hard aan maar het lijkt dan niet echt op te schieten. Dat zijn de momenten dat ik me echt afvraag of we wel verschil maken, wat ik beter kan doen en ben ik ook wel eens emotioneel. Het lukt me maar niet om de boodschap dat het over enkele jaren echt gedaan kan zijn voor de cheeta, bekend kan krijgen.

Wat me verder erg stoort is dat sommige bedrijven wel de cheeta gebruiken als uiting, maar er verder niets voor willen doen. Eigenlijk vind ik dat ronduit schandalig. Als je op die manier gebruik maakt van de cheeta (die hier zelf niets in te brengen heeft) kun je toch op z'n minst iets voor haar doen bijvoorbeeld door een cheeta project te ondersteunen.

9. Wat zouden mensen in jouw ogen kunnen doen voor de cheeta en andere wilde katten?

In mijn ogen zou iedereen uiteraard in actie moeten komen voor de katachtigen en de cheeta in het bijzonder. Maar ook hier weer; er zijn zoveel instanties die goede dingen doen. Dus wat ik liever aan mensen zou willen vragen is het volgende. Kijk eens naar kleine stichtingen en doe hier iets voor als je ergens donateur van wilt worden. Iedereen volgt gelijk maar klakkeloos grote organisaties en gaan voorbij aan de kleinere stichtingen. Waar vaak hele passionele mensen zitten, waar geen loonkosten worden gemaakt, etc.

10.    Hoe ziet de toekomst eruit voor de cheeta en voor Stichting Spots?   

Ik droom natuurlijk van de dag dat in Nederland in ieder geval bekend is dat er een cheeta stichting is en dat mensen en bedrijven, zich ook willen liëren aan de cheeta. Want iedereen wil, eenmaal in Afrika, wel een cheeta in de vrije natuur zien. Het liefst op volle snelheid! Laten we er dan ook voor zorgen dat ze er dan nog is.